خانه / 420 حکمت شرح میر حبیب الله خوئی / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۳۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۳۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۴۵۶ صبحی صالح

۴۵۶-وَ قَالَ ( علیه‏ السلام  )أَلَا حُرٌّ یَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَهَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَیْسَ لِأَنْفُسِکُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّهَ فَلَا تَبِیعُوهَا إِلَّا بِهَا

  شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

الثالثه و الثلاثون بعد أربعمائه من حکمه علیه السّلام

(۴۳۳) و قال علیه السّلام: ألا حرّ یدع هذه اللّماظه لأهلها إنّه لیس لانفسکم ثمن إلّا الجنّه، فلا تبیعوها إلّا بها.

اللغه

(اللّماظه) بضم اللّام: ما یبقى فی الفم من الطعام، و قال فی الشرح المعتزلی: اللّماظه بفتح اللّام: ما تبقى فی الفم من الطعام قال یصف الدّنیا: لماظه أیّام کأحلام نائم.

و لمظ الرجل یلمظ بالفم لمظا إذا تتبّع بلسانه بقیّه الطعام فی فمه و أخرج لسانه فمسح به شفتیه.

الاعراب

ألا حرّ، مبتدأ و خبره محذوف أى فی الوجود، و ألا، حرف التنبیه.

المعنى

شبّه علیه السّلام الدّنیا بما فیها من المتاع و المشتهیات بما یبقى من الطعام فی الفم و کفى بهذا التشبیه بیانا لحقارتها و إظهارا للتنفّر عنها، ثمّ عظّم نفس الانسان إلى حیث لا ثمن لها إلّا الجنّه و أنه لا ینبغی بیعها بما فی الدنیا من المال و الجاه کما قال اللَّه تعالى: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‏ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّهَ»-  ۱۱۱-  التوبه».

الترجمه

فرمود: آیا آزاده ‏اى نیست که این بن دندانى را براى اهلش رها کند راستش اینست که براى جان شماها بهائى نیست مگر بهشت، آنرا نفروشید مگر ببهشت.

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدید: ۱

درباره‌ی .

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۵۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُه‏   شرح میر …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code