خانه / 420 حکمت شرح میر حبیب الله خوئی / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۲۸ (شرح میر حبیب الله خوئی)مزاح وشوخی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۲۸ (شرح میر حبیب الله خوئی)مزاح وشوخی

  حکمت ۴۵۰ صبحی صالح

۴۵۰-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )مَا مَزَحَ امْرُؤٌ مَزْحَهً إِلَّا مَجَّ مِنْ عَقْلِهِ مَجَّهً

  شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

الثامنه و العشرون بعد أربعمائه من حکمه علیه السّلام

(۴۲۸) و قال علیه السّلام: ما مزح امرء مزحه إلّا مجّ من عقله مجّه.

اللغه

(مجّ) مجّا الشراب أو الشی‏ء من فمه: رمى به.

المعنى

المزاح قول أو عمل یصدر لا على وجه الجدّ و الغرض العقلانى، و لا یصدر المزاح من المازح إلّا و قد نزّل نفسه منزله صبیّ أو سفیه، و هذا هو سرّ عدم الاعتناء به و عدم مسئولیه المازح عند العقلاء، لأنّ کلامه أو عمله ینزل منزله کلام أو عمل من لا تکلیف علیه، و یعدّ فی من وضع عنهم القلم، و هذا هو مجّ العقل و طرده عینا.

 

الترجمه

فرمود: هیچ مردى یک شوخى نکند جز این که از خردش از دهانش پرانده است.

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدید: ۲

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۵۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُه‏   شرح میر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code