خانه / 320 حکمت شرح میر حبیب الله خوئی / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۳۳۷ (شرح میر حبیب الله خوئی)

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۳۳۷ (شرح میر حبیب الله خوئی)

 حکمت ۳۵۱ صبحی صالح

۳۵۱-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )عِنْدَ تَنَاهِی الشِّدَّهِ تَکُونُ الْفَرْجَهُ وَ عِنْدَ تَضَایُقِ حَلَقِ الْبَلَاءِ یَکُونُ الرَّخَاء

شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

السابعه و الثلاثون بعد ثلاثمائه من حکمه علیه السّلام

(۳۳۷) و قال علیه السّلام: عند تناهى الشّدّه تکون الفرجه، و عند تضایق حلق البلاء یکون الرّجاء [الرّخاء].

المعنى

الشدّه کعقد فی الخیط یضیق رویدا رویدا حتّى إذا بلغ منتهاها یقطع الخیط و یفرج عن العقد، فحیث إنّ الشدّه ناشئه عن عوامل یوجدها و یؤثّر فیها لا بدّ و أن تنکشف و تنفرج عند انتهائها، لأنها معلوله للتغیّر و التغیّر النهائى للشدّه الانفراج المعلول عن تغیّر عواملها، کما أنّ إحاطه البلاء إذا بلغت منتهاها یکون الرّجاء، و لعلّ مراده علیه السّلام أنّ الشدّه و البلاء امتحان من اللَّه لعبده، و هو ینتهی فی هذا الحدّ و یصل النوبه إلى الفرج و الرّجاء.

الترجمه

فرمود: چون سختى بنهایت رسد گشایش در رسد، و چون گردونه بلا تنگ آید امیدوارى برآید.

چه سختى در رسد اندر نهایت
فرج بی‏شبهه مى‏آید برایت‏

بلا را چون که گردونه شود تنگ‏
امید آید بگرداند ز تو ننگ‏

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدید: ۱

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۵۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُه‏   شرح میر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code