خانه / 140 حکمت شرح میر حبیب الله خوئی / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۱۵۶ (شرح میر حبیب الله خوئی)

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۱۵۶ (شرح میر حبیب الله خوئی)

حکمت ۱۶۵ صبحی صالح

۱۶۵-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )لَا طَاعَهَ لِمَخْلُوقٍ فِی مَعْصِیَهِ الْخَالِقِ

شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

السادسه و الخمسون بعد المائه من حکمه علیه السّلام

(۱۵۶) و قال علیه السّلام: لا طاعه لمخلوق فی معصیه الخالق.

المعنى

قال ابن میثم: و ذلک کالوضوء بالماء المغصوب، و الصلاه فی الدار المغصوبه و یحمل النفی هنا على نفی جواز الطاعه کما هو المنقول عنه و عن أهل بیته علیهم السّلام و عند الشافعی قد یصحّ الطاعه و النفى لفضیلتها-  انتهى.

أقول: نفى جواز الطّاعه بهذا المعنى عباره عن نفی الصّحه، و الحکم بصحّه الطاعه و فسادها کالحکم بوجوب الطاعه و حرمه المعصیه عقلی لا شرعی، فعلى هذا یحمل کلامه علیه السّلام على الارشاد، و هو مبنی على عدم جواز اجتماع الأمر و النهى على ما یبحث عنه فی علم الاصول، فمنعه قوم، و جوّزه آخرون.

و عدم صحّه الوضوء بالماء المغصوب أو الصلاه فی المکان المغصوب مستفاد من دلیل اشتراط الاباحه فی ماء الوضوء و مکان المصلّی، و لا یصحّ الاستدلال له بهذه العباره، مع أنّه لفظه مخلوق زائده على هذا المعنى.

و الأولى حملها على نفی حکم شرعی تعلّق بعنوان الطاعه بالنسبه إلى المخلوق کوجوب طاعه الوالدین على الولد، و الزوج على الزوجه فی موارد مقرّره، و السیّد على العبد، و المقصود نفی وجوبها إذا کانت معصیه للخالق، کما إذا أمر الوالد ولده‏ بترک الصلاه أو قتل النفس المحترمه.

و قد حمله الشارح المعتزلی على هذا المعنى فقال: هذه الکلمه قد رویت مرفوعه، و قد جاء فی کلام أبی بکر: أطیعونی ما أطعت اللَّه، فاذا عصیته فلا طاعه لی علیکم-  انتهى.

الترجمه

نشاید اطاعت مخلوق در عصیان خالق.

فرمان بنده در ره عصیان کردگار            زشت است و نارواست مر آنرا فرو گذار

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدید: ۱

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۵۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُه‏   شرح میر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code