خانه / 180 حکمت شرح ابن ابي الحدید / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۱۹۴ متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)لَا حُکْمَ إِلَّا لِلَّهِ

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۱۹۴ متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)لَا حُکْمَ إِلَّا لِلَّهِ

حکمت ۱۹۸ صبحی صالح

۱۹۸-وَ قَالَ ( علیه‏السلام  )لَمَّا سَمِعَ قَوْلَ الْخَوَارِجِ لَا حُکْمَ إِلَّا لِلَّهِ کَلِمَهُ حَقٍّ یُرَادُ بِهَا بَاطِل‏

حکمت ۱۹۴ شرح ابن ‏أبی ‏الحدید ج ۱۹

۱۹۴: وَ قَالَ ع لَمَّا سَمِعَ قَوْلَ الْخَوَارِجِ لَا حُکْمَ إِلَّا لِلَّهِ-  کَلِمَهُ حَقٍّ یُرَادُ بِهَا بَاطِلٌ معنى قوله سبحانه إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ-  أی إذا أراد شیئا من أفعال نفسه فلا بد من وقوعه-  بخلاف غیره من القادرین بالقدره-  فإنه لا یجب حصول مرادهم إذا أرادوه-  أ لا ترى ما قبل هذه الکلمه-  یا بَنِیَّ لا تَدْخُلُوا مِنْ بابٍ واحِدٍ-  وَ ادْخُلُوا مِنْ أَبْوابٍ مُتَفَرِّقَهٍ-  وَ ما أُغْنِی عَنْکُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَیْ‏ءٍ إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ-  خاف علیهم من الإصابه بالعین إذا دخلوا من باب واحد-  فأمرهم أن یدخلوا من أبواب متفرقه-  ثم قال لهم وَ ما أُغْنِی عَنْکُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَیْ‏ءٍ-  أی إذا أراد الله بکم سوءا-  لم یدفع عنکم ذلک السوء ما أشرت به علیکم من التفرق-  ثم قال إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ-  أی لیس حی من الأحیاء ینفذ حکمه لا محاله و مراده-  لما هو من أفعاله إلا الحی القدیم وحده-  فهذا هو معنى هذه الکلمه-  و ضلت الخوارج عندها-  فأنکروا على أمیر المؤمنین ع موافقته على التحکیم-  و قالوا کیف یحکم و قد قال الله سبحانه إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ-  فغلطوا لموضع اللفظ المشترک-  و لیس هذا الحکم هو ذلک الحکم-  فإذن هی کلمه حق یراد بها باطل-  لأنها حق على المفهوم الأول-  و یرید بها الخوارج نفی کل ما یسمى حکما-  إذا صدر عن غیر الله تعالى-  و ذلک باطل لأن الله تعالى قد أمضى حکم المخلوقین-  فی کثیر من الشرائع

ترجمه فارسی شرح ابن‏ ابی الحدید

حکمت (۱۹۴)

و قال علیه السّلام لمّا سمع قول الخوارج: لا حکم الّا للّه، کلمه حق یراد بها باطل. «و چون آن حضرت سخن خوارج را شنید که مى‏ گویند: حکومت جز از آن خدانیست، فرمود: سخن حقى است که از آن اراده باطل مى‏ شود.» معنى این گفتار خداوند که فرموده است: «قُلْ إِنِّی عَلى‏ بَیِّنَهٍ»، «فرمان نیست جز براى خدا»، این است که هرگاه خداوند اراده انجام دادن کارى را فرماید از وقوع آن چاره‏ اى نیست، به خلاف دیگر قدرتمندان که چون چیزى را اراده کنند حصول آن لازم نیست. مگر نمى‏ بینى پیش از این سخن، یعقوب علیه السّلام چه مى‏ گوید: «اى پسرانم از یک دروازه وارد نشوید و از دروازه ‏هاى متفرق وارد شوید و من نمى‏ توانم چیزى را که خداوند درباره شما اراده فرماید، دفع کنم که حکم نیست مگر براى خداوند.» یعقوب علیه السّلام بر آنان ترسیده بود که اگر از یک دروازه بروند چشم زخمى به ایشان رسد و بدان سبب دستور داده بود از دروازه‏ هاى مختلف وارد شوند و سپس افزوده است که اگر خداوند نسبت به شما اراده شرّى فرماید، این اشارتى که من کردم که از دروازه‏ هاى مختلف وارد شوید، شرى را از شما دفع نمى ‏کند که هیچ یک از زندگان چنان نیست که هر چه خواهد انجام پذیرد مگر خداوند متعال که حى قدیم و یگانه است. خوارج در مورد این آیه به گمراهى افتاده‏ اند و داستان حکمیت را بر امیر المؤمنین مورد انکار قرار دادند و گفتند: چگونه حکمیت را مى ‏پذیرد و حال آنکه خداوند مى‏ فرماید: «حکم کردن جز براى خداوند نیست.» و چون این لفظ مشترک است به اشتباه افتادند و غلط معنى کردند، و در این صورت کلمه حقى است که از آن اراده باطل شده است. زیرا طبق مفهوم اول، حق است ولى خوارج نفى کردن هر نوع حکمى را اراده کرده‏ اند و این باطل است. زیرا خداوند متعال حکم مخلوق را در بسیارى از احکام شریعت امضاء فرموده است.

جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدیدجلد ۸ //دکتر محمود مهدوى دامغانى

 

بازدید: ۷

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۸۵ متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)

حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُهُ حکمت ۴۸۵ …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code