خانه / 140 حکمت شرح ابن ابي الحدید / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۱۴۸ متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۱۴۸ متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)

حکمت ۱۵۴ صبحی صالح

۱۵۴-وَ قَالَ ( علیه‏السلام  )الرَّاضِی بِفِعْلِ قَوْمٍ کَالدَّاخِلِ فِیهِ مَعَهُمْ وَ عَلَى کُلِّ دَاخِلٍ فِی بَاطِلٍ إِثْمَانِ إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ الرِّضَى بِهِ

حکمت ۱۴۸ شرح ابن ‏أبی ‏الحدید ج ۱۸   

۱۴۸: الرَّاضِی بِفِعْلِ قَوْمٍ کَالدَّاخِلِ فِیهِ مَعَهُمْ-  وَ عَلَى کُلِّ دَاخِلٍ فِی بَاطِلٍ إِثْمَانِ-  إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ الرِّضَا بِهِ لا فرق بین الرضا بالفعل و بین المشارکه فیه-  أ لا ترى أنه إذا کان ذلک الفعل قبیحا-  استحق الراضی به الذم کما یستحقه الفاعل له-  و الرضا یفسر على وجهین الإراده و ترک الاعتراض-  فإن کان الإراده فلا ریب أنه یستحق الذم-  لأن مرید القبیح فاعل للقبیح-  و إن کان ترک الاعتراض مع القدره على الاعتراض-  فلا ریب أنه یستحق الذم أیضا-  لأن تارک النهی عن المنکر مع ارتفاع الموانع یستحق الذم- . فأما قوله ع و على کل داخل فی باطل إثمان-  فإن أراد الداخل فیه بأن یفعله حقیقه-  فلا شبهه فی أنه یأثم من جهتین-  إحداهما من حیث إنه أراد القبیح- . و الأخرى من حیث إنه فعله-  و إن کان قوم من أصحابنا قالوا-  إن عقاب المراد هو عقاب الإراده- . و إن أراد أن الراضی بالقبیح فقط یستحق إثمین-  أحدهما لأنه رضی به و الآخر لأنه کالفاعل-  فلیس الأمر على ذلک-  لأنه لیس بفاعل للقبیح حقیقه لیستحق الإثم-  من جهه الإراده و من جهه الفعلیه جمیعا-  فوجب إذن أن یحمل کلامه ع على الوجه الأول

ترجمه فارسی شرح ابن‏ ابی الحدید

حکمت (۱۴۸)

الراضى بفعل قوم کالداخل فیه معهم، و على کل داخل فى باطل اثمان: اثم العمل به، و اثم الرضا به

«آن کس که به کار گروهى خشنود است، چنان است که در آن کار همراه و میان ایشان بوده است، و هر کس در باطلى وارد شود، دو گناه بر اوست یکى گناه کردار و دیگرى گناه راضى بودن به آن.» میان رضایت به انجام دادن کارى و شرکت در انجام دادن آن فرقى نیست، مگر نمى‏ بینى که اگر آن کار زشت باشد همان گونه که فاعل آن شایسته نکوهش است، راضى‏ به آن هم شایسته نکوهش است. رضایت به دو گونه تفسیر مى‏ شود، یکى اینکه خود او هم آن را اراده کرده بوده است، دیگرى اعتراض نکردن،-  سکوت موجب رضاست-  اگر خود اراده آن را داشته است، تردید نیست که سزاوار نکوهش است زیرا کسى که اراده کار زشت مى‏کند، انجام دهنده کار زشت است. در مورد ترک اعتراض هم در صورتى که توانایى بر اعتراض داشته باشد، تردید نیست که سزاوار نکوهش است. زیرا کسى که با نبودن مانع نهى از منکر را ترک کند، شایسته نکوهش است…

جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدیدجلد ۷ //دکتر محمود مهدوى دامغانى

 

بازدید: ۱۱

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۸۵ متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)

حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُهُ حکمت ۴۸۵ …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code